संवादाचे झाड
घरात जाण्यापूर्वी आपले सर्व त्रास बाहेर एका झाडावर ठेवून जायचे आणि परत बाहेर पडताना आपल्या खांद्यावर घ्यायचे .अशी कविता watsapp वर आली होती .ती कल्पना मला काही पटली नाही म्हणून मी संवादाचे झाड माझ्या घरी लावले

त्रासाचे  झाड़ मी watsapp वर वाचलं
आपणही प्रयोग करावा मनात म्हटलं.
प्रॉब्लम्स ना बाहेर ठेवलं लटकवत
तर सारखे बाहेरून होते खुणावत.
आत शिरताच मुलगी आली धावून
'काय झाले ग'  मी विचारले जवळ घेऊन.
काही नाही ग..तसं काही नाही खास
पण  तू आलीस ना प्रॉब्लेम खल्लास.
हसून थोडं,दिला हाती थंड पाण्याचा ग्लास
'आता नो प्रॉब्लेम'नवऱ्याला वाटे विश्वास.
आजोबा आजी नी जेवताना विचारले
बोला सगळ्यांनी दिवसभर काय काय केले?
प्रत्येकाने आपला दिवस सांगितला
बोलता बोलता तणावांचा निचरा होत गेला.
झोपताना नवरा म्हणे,'बोला काय झालंय'
इथेच वीरघळला त्रास, जेव्हा त्याने मन माझे वाचले.
दुसरे दिवशी ऑफीसला जाताना झाडावर बघितले,
इथे लटकणारे त्रास कुठे बरं गेले ?
कळले नसतील कदाचित प्रश्न एकमेकांचे 
पण खात्री पटली घरातच मिळू शकते उत्तर त्यांचे .
सवांदाचे झाड़ आम्ही घरातच लावले
त्रासाचे झाड़ मुळांपासून उन्मळले.

नंदिनी पित्रे